Bas en Ine's Wereldreis

We zijn 5157 dagen terug
Translate in Dinglish
Home
Wereldreis
Wie zijn Bas en Ine?
Onze route...
Verhalen
  • Sinterklaas 2006
  • Bas en Ine's Chinese New Year Party
  • Shanghai Surprise - een terugblik

    Meer verhalen...
    Foto's
  • Sinterklaas 2006
  • Chinees Nieuwjaar
  • De Chinese Muur

    Meer foto's...
    Gastenboek

    Schrijf in het gastenboek...
    Wil je onze nieuwsbrief ontvangen?

    Abonneer je...

    Pekingeend - 29/01/2005

    China
    We kijken in de spiegel van de Chinese kapper en horen in de trein waarom we er zo grappig uitzien. Peking heeft veel moois te bieden, waaronder de Verboden Stad en de fascinerende Chinese muur. We proeven de echte culinaire specialiteiten. Dus ook Donald Duck en ingewandenfondue.

    In China barst het van de kappers. Dat is wel een beetje vreemd, gezien het feit dat alle Chinezen ongeveer hetzelfde kapsel hebben. Dat weerhoudt ons er niet van om zelf eens langs te gaan. We mogen onze eigen kapper kiezen: een junior-, senior- of een topstylist? Aangezien de junior ons een stagiair lijkt en de topstylist wel eens zijn wildste fantasieen op onze Westerse kapsels zou kunnen loslaten, wordt het dus de senior. Het blijkt een middagvullend programma; inclusief uitgebreide hoofd- en haarmassages. Vers gestyled en zeer tevreden haasten we ons naar het treinstation, want door al die verwennerij hebben we bijna onze trein naar Peking gemist.

    Nosy
    In de trein maken we kennis met Jennifer, een bijdehand Chinees meisje van tien. Zij legt ons haarfijn uit waarom wij er zo grappig uitzien. Ze wijst schaterend op onze neuzen en dan op haar neus. Het is inderdaad een groot verschil. Zij is, net als alle Chinezen, bijna neusloos met een piepklein dopje, waar bij ons de skihelling nog moet beginnen. Daarom willen al die Chinese families dus met ons op de foto en zoomen de Sony Handycams regelmatig in onze richting. En als we in de dierentuin voor de kooi van een boa constrictor staan, schuift er direct een gniffelende Chinese familie aan om ons ongegeneerd aan te gapen alsof wij het zeldzame diersoort zijn.

    Over de muur...
    Peking is fantastisch. Het vriest dat het kraakt, dus de winterjassen komen goed van pas en met thermo-ondergoed en zes laagjes kleren aan waggelen we als Michelin-mannetjes door de stad. We wanen ons in de tijd van de keizers en concubines als we door de Forbidden City wandelen. We bewonderen de zeldzame Chinese reuzenpanda¡¯s in de Peking Zoo. En we bezoeken de prachtige aangelegde tuinen van het zomerpaleis, al glibberend over het bevroren meer van tempel naar tempel. Maar het hoogtepunt is de klim- en klautertocht over de Chinese muur. Met een clubje van tien dikingepakte Westerlingen ondernemen we de steile tocht van tien kilometer over de kronkelende muur. Omdat verder niemand het in zijn hoofd haalt deze tocht te maken met deze kou, hebben we de muur nagenoeg voor onszelf. Geweldig.

    Pekingeend
    De meeste restaurants hebben alleen een Chinese menukaart. Bas heeft weliswaar al een paar hoofdstukken 'Learning Chinese' achter de rug, maar een menukaart ontcijferen is nog wat te hoog gegrepen. Toch lukt het ons om wat typische Chinese gerechten te proeven. Iets te enthousiast bestellen we drie schalen dumplings. Een dumpling is een tot zakje gevouwen deegplak met een vleesvulling. Na de eerste schaal hebben we al meer dan genoeg gehad. We laten schijnheilig een boer alsof het heerlijk heeft gesmaakt, want dat hoort hier. De Pekingeend is wel een succes. Met veel bombarie wordt Donald Duck op een karretje binnengereden. Even later smikkelen we van het overheerlijke malse vlees. Maar het culinaire hoogtepunt is wel de ingewandenfondue, die we op ons verjaardagsfeestje in ¡®the Loft¡¯ voorgeschoteld krijgen. Dat was niet helemaal de bedoeling, maar we laten ons niet kennen en slurpen dapper de stukjes lever, maag en andersoortig inwendig engs naar binnen. Burp.